skakiwest@hotmail.com : Στείλτε οτι νομίζετε. Εδώ δεν χωράει λογοκρισία. Πείτε ελεύθερα τη γνώμη σας για το χώρο του αθλήματος. Τα πάντα, εάν το θέλετε εσείς, θα δημοσιεύονται ανώνυμα ή επώνυμα. Eπίσης, οτιδήποτε δημοσιεύεται εδώ, είναι ελεύθερο για αντιγραφή και αναδημοσίευση οπουδήποτε χωρίς την έγκριση κανενός.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Οδυσσέας Ελύτης 1911-1996

16 χρόνια λείπει από τη ζωή μας, από το μυαλό μας και από την ανάγκη μας να εκφραστούμε σαν Έλληνες με τρόπο που πολλοί λίγοι Έλληνες μπορούσαν να το κάνουν. Ο Οδυσσέας Ελύτης πέθανε σαν σήμερα 18 Μαρτίου 1996 και στην απείρου κάλους "δημοκρατία" που ζούμε αισθανόμαστε όλοι το μεγάλο κενό. Θαυμάστε το μεγαλείο του σε συνέντευξή του, γνωστή πια, που μιλάει για την Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη.


Πολλά ποιήματα του μελοποιήθηκαν και έγιναν αγαπημένα τραγούδια με ιδιαίτερο νόημα.


Θα ήθελα να θυμίσω και ένα ποίημα του το οποίο θεωρώ ύμνο στον έρωτα, έτσι όπως μόνο ο ίδιος μπορούσε να τον εκφράσει. Από Το Μονόγραμμα (1971), λοιπόν το τρίτο μέρος "έτσι μιλώ για σένα και για μένα". Πόσο αδόκιμο είναι να το αφιερώσω μέσα από αυτό το ιστολόγιο; Πόσο αδόκιμος είναι ο έρωτας;


Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

 Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν'αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' άλλου φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου